مرور هفتگی کلان اقتصاد جهانی: پرمیوم ریسک ناشی از جنگ با ترس از افت رشد روبه‌رو می‌شود

در این هفته، روایت کلان اقتصاد جهانی از رشد آهسته و کاهش تورم به سمت یک محیط شکننده‌تر مبتنی بر پرمیوم ریسک تغییر کرد؛ تغییری که عمدتاً ناشی از گسترش درگیری در خاورمیانه و شوک انرژی حاصل از آن بود. نفت جهش کرد، ریسک‌های تورمی را افزایش داد، شرایط مالی را سخت‌تر کرد و نگرانی‌ها را برای اقتصادهای واردکننده انرژی، به‌ویژه در اروپا و بخش‌هایی از آسیا، بالا برد. اگرچه اوپک‌پلاس افزایش محدودی در تولید اعلام کرد، بازارها بیشتر بر ریسک‌های اختلال در عرضه و حمل‌ونقل تمرکز کردند.

در ایالات متحده، سیگنال‌های رشد متناقض بود. بزرگ‌ترین شوک از گزارش ضعیف بازار کار ناشی شد؛ با رشد منفی استخدام ها در بخش های غیر کشاورزی و نرخ بیکاری بالاتر، اما تقاضای زیربنایی در حال فروپاشی نبود و هزینه‌کرد مصرف‌کننده و فعالیت بخش خدمات نسبتاً مقاوم باقی ماند. این به ترکیب دشوارترِ رشد کندتر و فشارهای هزینه‌ای چسبنده‌تر اشاره دارد.

در اروپا، تصویر به‌طور مشابهی متناقض بود. رشد ضعیف‌تر شد، تورم فراتر از انتظار ظاهر شد و بازارهای کار مقاوم ماندند. شاخص‌های PMI به بهبود نسبی در بخش تولید اشاره کردند، اما فرانسه عقب ماند، در حالی که آلمان و ایتالیا باثبات‌تر به نظر رسیدند. اروپا همچنان به‌شدت تحت تاثیر قیمت‌های بالاتر انرژی باقی مانده است.

چین بیشتر به سمت یک راهبرد سیاستی مبتنی بر فناوری متمایل شد، در حالی که داده‌های فعالیت همچنان ناهموار باقی ماندند. ژاپن باثبات‌تر به نظر می‌رسید و از  PMIهای انبساطی و سرمایه‌گذاری قوی‌تر حمایت می‌شد. در سراسر بازارهای نوظهور، احساس ریسک، قدرت دلار آمریکا و میزان مواجهه با انرژی غالب بود.

مرور هفتگی اقتصاد آمریکا: رشد ادامه دارد، بازار کار ترک برداشته، و سیگنال‌های تورمی همچنان پرنوسان مانده‌اند

تصویر کلان اقتصاد آمریکا در این هفته به‌طور محسوسی شکننده‌تر شد. اقتصاد همچنان در حال گسترش است، اما توازن شواهد دیگر از یک روایت شفافِ رشد پایدار و کاهش تورمِ روان حمایت نمی‌کند. تقاضای مصرف‌کننده همچنان مثبت باقی مانده، فعالیت بخش خدمات هنوز قوی است، و نظرسنجی‌های کسب‌وکار همچنان به رشد  اشاره دارند. با این حال، بازار کار یک شگفتی منفی بزرگ ارائه کرد، در حالی که سیگنال‌های تورم و هزینه به اندازه‌ای متناقض باقی ماندند که فدرال رزرو را محتاط نگه دارند.

رشد در حاشیه کندتر شده است. برآورد GDPNow فدرال رزرو آتلانتا برای رشد سه‌ماهه اول از 3.0% به 2.1% کاهش یافت، که به یک افت محسوس در شتاب رشد اشاره دارد، البته نه رکود. داده‌های انبارداری تا حدی حمایت‌کننده بودند، به‌طوری که موجودی خرده‌فروشی به‌جز خودروها 0.4% افزایش یافت و موجودی کسب‌وکارها 0.1% بالا رفت، اما این ارقام همچنین این نگرانی را ایجاد می‌کنند که ممکن است کالاها در حال انباشته شدن باشند، زیرا تقاضای نهایی در حال تضعیف است.

هزینه‌کرد مصرف‌کننده نیز همان لحن متناقض را منعکس کرد. فروش خرده‌فروشی ژانویه 0.2% نسبت به ماه قبل کاهش یافت و فروش هسته بدون تغییر ماند، که به مومنتوم ضعیف‌تر اشاره دارد. با این حال، جزئیات بهتر از تیتر اصلی بودند: گروه کنترل خرده‌فروشی اندکی افزایش یافت، فروش بدون بنزین و خودرو رشد کرد، و رشد سالانه فروش خرده‌فروشی به 3.16% شتاب گرفت. به نظر می‌رسد قدرت مصرف‌کننده در حال سرد شدن است، نه فروپاشی، و بخشی از این ضعف احتمالاً تحت تأثیر آب‌وهوا، تأخیر در داده‌ها، و اختلالات موقتی فصلی بوده است.

بازار کار بزرگ‌ترین نگرانی بود. اشتغال در بخش های غیرکشاورزی در فوریه 92,000 واحد کاهش یافت که بسیار پایین‌تر از انتظارات بود، در حالی که بخش خصوصی 86,000 واحد افت داشت. ماه‌های قبل نیز به سمت پایین بازبینی شدند، به‌طوری که میانگین سه‌ماهه رشد اشتغال به تنها 6,000 رسید. کاهش اشتغال در بخش‌های مختلف گسترده بود و نرخ بیکاری به 4.4% افزایش یافت، در حالی که نرخ مشارکت کاهش پیدا کرد. با این حال، همه شاخص‌های بازار کار یک فروپاشی کامل را تأیید نمی کنند: مطالبات اولیه بیکاری پایین باقی ماند، داده های اشتغال  ADP  افزایش یافت، و تعدیل نیروهای Challenger کاهش پیدا کرد. البته مطالبات ادامه‌دار افزایش یافت که نشان می‌دهد یافتن شغل برای بیکاران زمان بیشتری می‌برد. رشد دستمزدها نیز با 0.4% نسبت به ماه قبل و 3.8% نسبت به سال قبل همچنان قوی باقی ماند.

سیگنال‌های تورمی همچنان پرنوسان باقی ماندند. قیمت‌های وارداتی آرام ماندند، اما فشارهای هزینه داخلی اطمینان‌بخش نبودند. هزینه‌های نیروی کار به ازای هر واحد دوباره افزایش یافت، شاخص‌های قیمت در بخش تولید و خدمات بالا باقی ماندند، و هزینه‌های فلزات مرتبط با تعرفه‌ها فشار بیشتری ایجاد کردند. ریسک‌های انرژی مرتبط با درگیری ایران نیز بر عدم‌اطمینان افزودند.

در مجموع، اقتصاد آمریکا همچنان در حال رشد است و از خدمات و هزینه‌کرد مقاوم حمایت می‌گیرد، اما تضعیف مومنتوم بازار کار به ریسک اصلی کلان تبدیل شده است. با وجود رشد دستمزدهای همچنان قوی و سیگنال‌های تورمی که هنوز کاملاً خوش‌خیم نیستند، فدرال رزرو با یک موازنه بسیار دشوارتر روبه‌رو شده است.

چشم‌انداز اقتصادی آمریکا برای هفته پیشِ رو: 9 تا 13 مارس 2026

هفته پیشِ رو برای بازارهای کلان آمریکا، پیش از نشست 17 تا 18 مارس  FOMC، هفته‌ای بسیار مهم است؛ به‌طوری که تمرکز از شاخص‌های گسترده فعالیت اقتصادی به سمت تورم، تقاضای نیروی کار، انتظارات از فدرال رزرو، و عرضه اوراق خزانه‌داری تغییر می‌کند. داده‌های کلیدی شامل CPI فوریه در روز چهارشنبه، گزارش تورم PCE  و هزینه‌کرد شخصی ژانویه در روز جمعه، برآورد دوم GDP سه‌ماهه چهارم در روز جمعه، و مجموعه‌ای سنگین از حراج‌های اوراق خزانه‌داری در سررسیدهای 3 ساله، 10 ساله، و 30 ساله است.

پس‌زمینه از همین حالا نیز پیچیده است. فدرال رزرو در ژانویه نرخ‌ها را در محدوده 3.50%–3.75% ثابت نگه داشت و اقتصاد را در حال رشد مقاوم توصیف کرد، در حالی که تورم هنوز تا حدی بالا باقی مانده بود. از آن زمان، داده‌های ورودی متناقض‌تر شده‌اند. استخدامی ها در ماه فوریه 92,000 کاهش یافت، نرخ بیکاری به 4.4% رسید، و رشد دستمزدها در سطح 0.4% نسبت به ماه قبل و 3.8% نسبت به سال قبل همچنان قوی باقی ماند. فروش خرده‌فروشی در ژانویه 0.2% افت کرد، هرچند هنوز 3.2% بالاتر از یک سال قبل بود، در حالی که Atlanta Fed GDPNow  تا 6 مارس برای سه‌ماهه اول روی 2.1% قرار داشت.

ژئوپلیتیک لایه دیگری از عدم‌اطمینان را اضافه می‌کند. جهش اخیر قیمت نفت که به درگیری خاورمیانه مرتبط است، به این معناست که داده‌های CPI و PCE این هفته ممکن است تا حدی داده قدیمی به نظر برسند، زیرا پیش از آخرین شوک انرژی گردآوری شده‌اند. بنابراین بازارها ممکن است از آن‌ها فقط به‌عنوان راهنمایی نسبی برای تورم کوتاه‌مدت استفاده کنند.

مهم‌ترین محرک، تورم است. CPI در روز چهارشنبه و PCE در روز جمعه، دو ارزیابی مهم تورمی را در یک هفته در اختیار بازار قرار می‌دهند، و این داده‌ها وزن بیشتری نیز پیدا کرده‌اند، زیرا برخی داده‌های پشتیبان مانند PPI و قیمت‌های واردات/صادرات با تأخیر منتشر می‌شوند. انتظار می‌رود CPI سرفصل و هسته هر دو حدود 2.4% نسبت به سال قبل افزایش یابند، که نشان می‌دهد روند کاهش تورم ممکن است در حال از دست دادن شتاب باشد. انتظار می‌رود داده‌های PCE و درآمد/هزینه‌کرد نشان دهند که مصرف‌کنندگان همچنان مقاوم باقی مانده‌اند، اما با فشار بیشتر بر وضعیت مالی خانوارها.

فدرال رزرو احتمالاً این هفته را با لنزی گسترده‌تر تفسیر خواهد کرد: این‌که آیا تورم به اندازه‌ای در حال کاهش است که داده‌های ضعیف‌تر بازار کار را جبران کند، یا این‌که اقتصاد در حال حرکت به سمت ترکیب دشوارتری از اشتغال ضعیف‌تر و قیمت‌های چسبنده است. حراج‌های اوراق خزانه‌داری نیز اهمیت خواهند داشت، زیرا تقاضای ضعیف می‌تواند در صورت بالاتر از انتظار بودن تورم یا ادامه صعود نفت، هرگونه فروش در بازار اوراق قرضه را تشدید کند.

چشم‌انداز بازار

احتمالاً هفته پیشِ رو عمدتاً به‌عنوان یک هفته قیمت‌گذاری برای فدرال رزرو معامله خواهد شد، نه یک هفته صرفاً مبتنی بر رشد. بازارها پیش‌تر گزارش ضعیف اشتغال را هضم کرده‌اند، بنابراین اکنون تمرکز واقعی به این سمت تغییر می‌کند که آیا داده‌های تورمی پیشِ رو—به‌ویژه CPI روز چهارشنبه و PCE روز جمعه—می‌توانند مسیر سیاست گذاری متمایل‌تر به انبساط را تا نشست 17–18 مارس FOMC توجیه کنند یا نه. اگر هر دو قرائت تورمی نرم‌تر از انتظار باشند و مطالبات بیکاری نیز کنترل‌شده باقی بمانند، بازدهی اوراق خزانه‌داری در سررسیدهای کوتاه احتمالاً کاهش می‌یابد و بازارها می‌توانند دوباره به کاهش نرخ‌های فدرال رزرو اعتماد بیشتری پیدا کنند. اما اگر CPI و PCE همچنان بالا باقی بمانند، به‌ویژه در شرایطی که قیمت نفت نیز در پس‌زمینه در حال افزایش است، احتمال بیشتری دارد که فدرال رزرو محتاط باقی بماند و بازدهی بخش کوتاه‌مدت منحنی حتی در صورت ادامه نرم‌تر شدن شاخص‌های بازار کار نیز چسبنده بماند.

این چیدمان باعث می‌شود سهام به‌شدت به نرخ‌ها و مدت زمان حساس باشد، نه به روایت‌های مربوط به سود شرکت‌ها. سهام با رشد بالا و سهام با ارزش بیشترین نفع را از تورم نرم‌تر خواهند برد، زیرا بازدهی پایین‌تر از ارزش‌گذاری‌ها حمایت می‌کند. بخش‌های مالی و چرخه‌ای احتمالاً بیشتر به پیام ترکیبی داده‌های تورمی و حراج‌های اوراق خزانه واکنش نشان خواهند داد. دلار آمریکا نیز باید از همین منطق پیروی کند: تورم نرم‌تر همراه با بازار کار ضعیف‌تر معمولاً به دلار فشار وارد می‌کند، در حالی که تورم چسبنده، تقاضای قوی در حراج‌ها، یا ریسک ژئوپلیتیکی بالا معمولاً به حمایت از آن منجر می‌شود.

در طول هفته گذشته، دلار آمریکا در بیشتر دوره، تمایل صعودی قدرتمندی را حفظ کرد که با تقاضای پناهگاه امن و نگرانی‌های تورمی مرتبط با نفت و ریسک درگیری حمایت می‌شد. این ارز تا روز جمعه اندکی تضعیف شد، اما نه به اندازه‌ای که لحن سازنده کلی را بشکند. از نظر تکنیکال، شاخص دلار وارد یک بازیابی صعودی کوتاه‌مدت شده است، با سقف‌ها و کف‌های بالاتر در داخل یک کانال صعودی. اکنون در حال آزمودن یک محدوده مقاومتی مهم در حوالی 98.80–99.00 است. شکست به بالای این ناحیه، سناریوی صعودی را تقویت خواهد کرد، در حالی که رد شدن در این محدوده نشان می‌دهد این حرکت هنوز فقط یک بازگشت اصلاحی است. شاخص‌های مومنتوم همچنان حمایتی باقی مانده‌اند، به‌طوری که RSI شرایط صعودی اما نه اشباع خرید را نشان می‌دهد و OBV نیز علاقه خرید واقعی را تأیید می‌کند.

در وال‌استریت، معاملات پرنوسان و به‌طور فزاینده‌ای شکننده بودند. سهام در مقاطعی از ضعف ناشی از جنگ بازگشتند، اما این بازیابی‌ها دوام چندانی نداشتند. تا روز جمعه، لحن بازار به‌وضوح به سمت ریسک‌گریزی تغییر کرد، به‌طوری که داوجونز 0.91% افت کرد، S&P 500 به میزان 1.33% کاهش یافت، و نزدک 1.60% پایین آمد. عملکرد ضعیف‌تر فناوری نشان‌دهنده فشار بر سهام رشد با بازه های زمانی بلند بود، زیرا عدم‌اطمینان کلان افزایش یافت. از نظر تکنیکال، S&P 500 وارد یک اصلاح نزولی کوتاه‌مدت شده است. روند صعودی قبلی شکسته شده، رشدها توسط یک خط روند نزولی محدود می‌شوند، و قیمت اکنون در حال آزمودن حمایت مهم در محدوده 6730–6720 است. اگر این ناحیه از دست برود، اصلاح می‌تواند عمیق‌تر شود.

مرور اقتصادی منطقه یورو: هفته گذشته چه اتفاقی افتاد

داده‌های هفته گذشته منطقه یورو نشان دادند که اقتصاد همچنان در حال گسترش است، اما به‌آرامی و با یک پس‌زمینه تورمی دشوارتر برای  ECB .  تصویر کلی ناهمگون بود: رشد نرم‌تر شد، تورم بالاتر از انتظار ظاهر شد، و قیمت‌های تولیدکننده به‌صورت ماهانه بازگشت داشتند، در حالی که بازار کار مقاوم باقی ماند و نظرسنجی‌های کسب‌وکار به تثبیت در بخش‌هایی از بخش خصوصی، به‌ویژه تولید، اشاره کردند. نتیجه، یک بهبود شکننده و ناهموار در منطقه یورو است که همچنان به‌شدت به داده‌ها وابسته است.

داده‌های رشد تأیید کردند که مومنتوم تا پایان 2025 ضعیف‌تر شده است. GDP  منطقه یورو در سه‌ماهه چهارم فقط 0.2% نسبت به فصل قبل رشد کرد، پایین‌تر از انتظارات، در حالی که رشد سالانه از 1.4% به 1.2% کاهش یافت. این به معنای رکود نیست، اما نشان می‌دهد که منطقه یورو در حالی وارد 2026 شده است که در یک رشد کم‌سرعت قرار دارد، بدون آن‌که قدرت کافی برای جذب راحت شوک‌ها داشته باشد.

تورم از دید ECB اصلی‌ترین ناامیدی بود. داده‌های اولیه فوریه نشان دادند که تورم عمومی از 1.7% به 1.9% نسبت به سال قبل افزایش یافته، در حالی که تورم هسته از 2.2% به 2.4% شتاب گرفته است. افزایش‌های ماهانه نیز قوی بودند و کاهش‌های ماه قبل را معکوس کردند. این موضوع مهم است زیرا روایت کاهش تورم را متوقف می‌کند و استدلال برای یک چرخه تسهیل سریع را ضعیف‌تر می‌سازد. قیمت‌های تولیدکننده نیز به این نگرانی افزودند: اگرچه PPI سالانه منفی باقی مانده، افزایش ماهانه 0.7% بسیار قوی‌تر از انتظار بود و نشان داد که فشارهای قیمتی در زنجیره تولید می‌توانند به‌سرعت بازگردند.

بازار کار همچنان یک منبع کلیدی برای تاب‌آوری باقی ماند. نرخ بیکاری به 6.1% کاهش یافت، اشتغال به رشد ادامه داد، و کل اشتغال به حدود 172.6 میلیون نفر رسید. یک بازار کار قوی به حمایت از مصرف کمک می‌کند و ریسک یک کندی شدیدتر را کاهش می‌دهد، اما همچنین به این معناست که فشارهای تورمی داخلی را نمی‌توان به‌طور کامل نادیده گرفت.

نظرسنجی‌های کسب‌وکار تا حدی دلگرم‌کننده‌تر بودند. PMI  تولید دوباره بالای 50 رفت و به ازسرگیری رشد اشاره کرد، در حالی که PMI خدمات و ترکیبی همچنان به‌طور ملایم مثبت باقی ماندند. با این حال، بهبود در میان کشورها ناهموار است. آلمان و ایتالیا قوی‌تر به نظر رسیدند، در حالی که فرانسه همچنان نقطه ضعف اصلی باقی ماند و قرائت‌های خدمات و ترکیبی آن هنوز اندکی زیر 50 بودند. ساخت‌وساز نیز در سراسر بلوک ضعیف باقی ماند، به‌ویژه در آلمان و فرانسه، که بر فشار مداوم ناشی از هزینه‌های بالاتر تأمین مالی تأکید می‌کند.

داده‌های مصرف‌کننده و صنعتی لحن ترکیبی را تقویت کردند. فروش در بخش خرده‌فروشی ضعیف بود، بخش مصرف‌کننده آلمان همچنان ناهماهنگ باقی ماند، و فرانسه در تولیدات صنعتی تا حدی بهبودی نشان داد. جنوب اروپا، به‌ویژه ایتالیا و اسپانیا، در برخی حوزه‌ها نسبتاً قوی‌تر به نظر رسیدند.

در مجموع، منطقه یورو در حال حاضر در دردسر فوری نیست، اما تا حدی حال‌وهوای رکود تورمی بیشتری پیدا کرده است. رشد ضعیف است، تورم پرنوسان‌تر شده، و بهبود همچنان ناهموار باقی مانده است. برای ECB، پیام روشن است: اقتصاد آن‌قدر ضعیف نیست که حمایت فوری را اجبار کند، اما تورم هنوز بیش از حد نامطمئن است که بتوان با اطمینان آسوده به آن نگاه کرد.

چشم‌انداز اقتصادی اتحادیه اروپا برای هفته پیشِ رو

اقتصاد اتحادیه اروپا و منطقه یورو هفته را در یک فاز رشد کند اما همچنان مثبت آغاز می‌کنند، در حالی که مسئله کلیدی این است که آیا این گسترش تدریجی می‌تواند بدون آن‌که تورم به یک مشکل بزرگ‌تر تبدیل شود ادامه یابد یا نه. آخرین ارقام یورواستات نشان دادند که هم منطقه یورو و هم اتحادیه اروپا در سه‌ماهه چهارم 2025 به میزان 0.2% نسبت به فصل قبل رشد کرده‌اند؛ رشدی که عمدتاً توسط مصرف خانوار، هزینه‌کرد دولت، و سرمایه‌گذاری ثابت حمایت شده، در حالی که تجارت سهمی منفی داشته است. این نشان می‌دهد که تقاضای داخلی همچنان اقتصاد را به حرکت واداشته است، هرچند تقاضای خارجی ضعیف باقی مانده است.

در عین حال، تصویر تورم کمتر  دلگرم کننده نبود. . CPI  منطقه یورو در فوریه به 1.9% نسبت به سال قبل رسید که از 1.7% در ژانویه بالاتر بود. این افزایش اهمیت دارد زیرا با وجود ضعف تقاضای کلی رخ داده است، و این نگرانی را ایجاد می‌کند که اروپا ممکن است به سمت ترکیبی  از رکود تورمی از رشد ضعیف و قیمت‌های قوی‌تر در حال حرکت باشد. اگر سیاست‌گذاران نتوانند این تنش را مدیریت کنند، منطقه ممکن است در ماه‌های آینده با شرایط کلان دشوارتری روبه‌رو شود.

بازار کار همچنان یکی از اصلی‌ترین عوامل تثبیت‌کننده اروپا باقی مانده است. اشتغال در منطقه یورو 0.2% نسبت به فصل قبل رشد کرد، و نرخ بیکاری در ژانویه از 6.2% در دسامبر به 6.1% کاهش یافت. با اینکه آلمان کاهش کوچکی در اشتغال ثبت کرد، پس‌زمینه گسترده‌تر بازار کار همچنان به اندازه‌ای حمایتی است که از یک افت شدیدتر در مصرف جلوگیری کند.

این هفته عمدتاً یک هفته پوزیشن گیری پیش از ECB است، نه یک هفته تصمیم‌گیری. ECB  در 5 فوریه نرخ‌ها را بدون تغییر نگه داشت، و نشست بعدی سیاست‌گذاری برای 18–19 مارس برنامه‌ریزی شده است. این به آن معناست که داده‌ها و تیترهای سیاست گذاری پیشِ رو بیشتر انتظارات برای آن نشست را شکل خواهند داد تا اینکه باعث یک اقدام فوری در سیاست‌گذاری شوند.

محرک اصلی بازار آلمان خواهد بود، با توجه به اهمیت آن برای بخش تولید منطقه یورو. روز دوشنبه سفارشات کارخانه‌ای آلمان، گردش مالی، تولید منتشر می‌شود، و روز سه‌شنبه داده‌های تجاری اضافه خواهند شد. اگر این ارقام خوب ظاهر شوند، بازارها ممکن است اعتماد بیشتری پیدا کنند که منطقه یورو همچنان به‌آرامی در حال پیشروی است. اگر ناامیدکننده باشند، نگرانی‌ها درباره مومنتوم شکننده صنعتی عمیق‌تر خواهد شد.

انتشار تولیدات صنعتی منطقه یورو در روز پنج‌شنبه مهم‌ترین رویداد داده‌های سخت در سطح کل بلوک در این هفته خواهد بود و روشن‌ترین تصویر را از این‌که آیا صنعت در حال تثبیت است یا دوباره در حال افت، ارائه می‌دهد. در همین حال، نشست‌های Eurogroup و ECOFIN موضوعات مالی و سیاستی را در کانون توجه نگه خواهند داشت.

در مجموع، احتمالاً هفته تحت تأثیر کلان آلمان، مومنتوم صنعتی منطقه یورو، بازقیمت‌گذاری ECB تا مارس، و شرایط تأمین مالی هدایت خواهد شد. رشد همچنان مثبت باقی مانده، اما هنوز بیش از حد ضعیف و ناهموار است که اعتماد زیادی ایجاد کند.

تحلیل تکنیکالEUR/USD – نمودار روزانه

EUR/USD پس از ناکامی در نزدیکی 1.20–1.21 و بازگشت به ناحیه پیوت کلیدی 1.1615، از یک محدوده نوسانی وارد یک فاز نزولی مشخص شده است. این سطح اکنون میدان اصلی نبرد است: اگر حفظ شود، این جفت‌ارز می‌تواند یک بازگشت تکنیکال را تجربه کند، اما یک شکست قاطع روزانه احتمالاً راه را برای افت عمیق‌تر به سمت 1.1450 باز خواهد کرد. سیگنال‌های کوتاه‌مدت به نفع کاهش هستند. اندیکاتور Alligator نزولی شده است، به‌طوری که خط سریع به زیر سایر خطوط حرکت کرده و خط آبی کندتر نیز در حال چرخش به سمت پایین است، که نشان می‌دهد مومنتوم در حال تضعیف است و بازار از فاز تثبیت وارد یک روند نزولی می‌شود. RSI در نزدیکی 35 نشان می‌دهد که مومنتوم نزولی غالب است و به اشباع فروش نزدیک شده، اما هنوز کاملاً تخلیه نشده است، و این فضا را برای افت بیشتر باز می‌گذارد. OBV  نیز در حال کاهش است و فشار فروش واقعی را تأیید می‌کند، نه یک حرکت ضعیف. در سمت صعودی، مقاومت در 1.1780 قرار دارد، سپس 1.1850–1.1900، در حالی که 1.2050–1.2100 همچنان مانع اصلی بازیابی برای خریداران در پیش رو باقی می‌ماند.

طلا: وضعیت فعلی بازار و چشم‌انداز هفتگی

روند کلی طلا همچنان صعودی باقی مانده است، اما هفته پیشِ رو احتمالاً پرنوسان، تحت تأثیر تیترها، و به‌شدت حساس به هر دو عامل داده‌های کلان و ژئوپلیتیک خواهد بود. بازار میان چند نیروی متضاد گرفتار شده است. در سمت حمایتی، طلا همچنان از تقاضای پناهگاه امن مرتبط با درگیری خاورمیانه و از پس‌زمینه ضعیف‌تر بازار کار آمریکا پس از کاهش حقوق و دستمزد فوریه و افزایش نرخ بیکاری بهره می‌برد. در سمت محدودکننده، همان شوک ژئوپلیتیکی قیمت نفت را به‌شدت بالا برده است، که نگرانی‌های تورمی را افزایش داده، از دلار و بازدهی أوراق قرضه خزانه‌داری حمایت کرده، و اعتماد به یک چرخه سریع کاهش نرخ توسط فدرال رزرو را کاهش داده است. همین تقابل میان نگرانی‌های رشد و نگرانی‌های تورمی توضیح می‌دهد که چرا طلا به‌صورت مستقیم و یک‌خطی صعود نکرده است.

در طول هفته گذشته، طلا ابتدا مانند یک پوشش ریسک کلاسیک در بحران رفتار کرد و با ریسک ژئوپلیتیکی جهش یافت، اما بعداً به یک الگوی تثبیت پرنوسان‌تر تغییر مسیر داد، زیرا بازارها میان حالت‌های ریسک‌گریزی و رالی ناشی از آرامش نسبی جابه‌جا می‌شدند. به بیان دیگر، طلا شوک را پیش‌خور کرد، سپس با بازنگری معامله‌گران نسبت به پیامدهای گسترده‌تر کلان، مومنتوم خود را از دست داد. با این حال، این فلز همچنان در یک روند صعودی قوی بلندمدت باقی مانده است. پس از یک رالی قدرتمند در طول 2025 و تا اواخر ژانویه 2026، طلا به‌شدت اصلاح کرد اما از آن زمان پایه‌ای بالای محدوده 5,000–5,100 ساخته است. این بیشتر به تثبیت اشاره دارد تا یک بازگشت کامل روند.

از نظر بنیادی، طلا همچنان توسط عدم‌اطمینان بالای کلان، بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی، و داده‌های ضعیف‌تر بازار کار آمریکا حمایت می‌شود. با این حال، محدودیت کوتاه‌مدت این است که شوک نفتی، چشم‌انداز تورم را کمتر خوش‌خیم کرده است. اگر تورم چسبنده باقی بماند، فدرال رزرو ممکن است نرخ‌ها را برای مدت طولانی‌تری بالا نگه دارد، که این موضوع با حفظ بازدهی واقعی و دلار در سطوح بالاتر، صعود طلا را محدود خواهد کرد. به همین دلیل، مهم‌ترین محرک‌های هفته آینده CPI روز چهارشنبه و PCE روز جمعه هستند. این انتشارها عملاً آخرین آزمون‌های مهم تورمی پیش از نشست 17–18 مارس FOMC به شمار می‌روند.

چیدمان بازار نسبتاً روشن است. اگر CPI و PCE پایین‌تر از انتظار منتشر شوند، طلا احتمالاً به‌طور قاطع‌تری صعودی خواهد شد، زیرا این موضوع اجازه می‌دهد بازدهی‌ها و دلار بیشتر تضعیف شوند و انتظارات برای کاهش نرخ‌های فدرال رزرو دوباره احیا شود. در آن فضا، طلا هم از تقاضای پناهگاه امن و هم از یک پس‌زمینه پولی حمایتی‌تر بهره خواهد برد. از سوی دیگر، اگر داده‌های تورمی همچنان بالا باقی بمانند در حالی که نفت نیز در سطوح بالا حفظ شود، طلا ممکن است به‌جای شکست به سمت بالا، همچنان پرنوسان یا اصلاحی باقی بماند، حتی اگر تقاضای ژئوپلیتیکی همچنان در پس‌زمینه وجود داشته باشد.

از نظر تکنیکال، نمودار روزانه همچنان در میان‌مدت به نفع خریداران است. طلا بالاتر از ساختار اصلی میانگین‌های متحرک خود باقی مانده، RSI  در محدوده 55 نشان می‌دهد که مومنتوم از حالت خنثی تا سازنده است و نه بیش از حد کشیده، و OBV نیز نزدیک سقف‌ها باقی مانده است، که نشان می‌دهد انباشت همچنان به‌طور کلی دست‌نخورده مانده است. پیوت کلیدی کوتاه‌مدت در 5,170–5,180 قرار دارد. حفظ قیمت بالای این ناحیه، لحن بازار را سازنده نگه می‌دارد. حمایت در 5,050–5,100 قرار دارد، سپس 4,950–5,000، در حالی که مقاومت در 5,250–5,300 و سپس 5,450–5,500 قرار گرفته است. در مجموع، روند صعودی بلندمدت طلا همچنان دست‌نخورده باقی مانده، اما جهت حرکت هفته آینده به این بستگی خواهد داشت که بازارها بیشتر بر رشد ضعیف‌تر تمرکز کنند یا بر تورم چسبنده‌تر.

نفت خام: وضعیت فعلی بازار و چشم‌انداز هفتگی

WTI  در حال حاضر در یک رژیم قویِ پرمیوم ریسک ژئوپلیتیکی معامله می‌شود، به‌طوری که قیمت‌های بالای 90 دلار به ازای هر بشکه عمدتاً ناشی از ترس‌های حاد از اختلال در عرضه هستند، نه یک چرخه معمول مبتنی بر تقاضا. نیروی اصلی پشت این حرکت، درگیری خاورمیانه و ریسک متوجه جریان‌ها از طریق تنگه هرمز است، که بازارها را مجبور کرده ریسک عرضه جهانی را به‌سرعت بازقیمت‌گذاری کنند. تا زمانی که این اختلال ادامه داشته باشد، سوگیری بنیادی صعودی باقی می‌ماند، اگرچه احتمالاً نوسان‌پذیری در سطوح بسیار بالا باقی خواهد ماند. ریسک اصلی نزولی، نه موجودی‌ها و نه سیاست اوپک‌پلاس، بلکه یک تنش‌زدایی سریع ژئوپلیتیکی است که بخشی از پرمیوم جنگ را حذف کند.

در طول هفته گذشته، نفت مانند یک بازار شوک عرضه معامله شد، نه یک بازار معمول مبتنی بر موجودی‌ها. WTI  روز جمعه در محدوده 91.40 دلار بسته شد، با بیش از 12% رشد در مقیاس هفتگی، در حالی که برنت به نزدیکی 93.60 دلار رسید. بازار بر این احتمال تمرکز کرد که درگیری میان آمریکا، اسرائیل، و ایران بتواند به‌طور قابل توجهی حمل‌ونقل دریایی خلیج فارس و صادرات انرژی را مختل کند. گزارش‌ها نشان دادند که نزدیک به 15 میلیون بشکه در روز نفت خام و 4.5 میلیون بشکه دیگر از فرآورده‌های پالایش‌شده عملاً سرگردان شده‌اند، در حالی که حجم زیادی از نفت همچنان روی نفتکش‌ها در خلیج فارس باقی مانده است. به همین دلیل معامله‌گران تا حد زیادی استدلال‌های نزولی معمول را نادیده گرفتند.

داده‌های عرضه داخلی آمریکا ترکیبی بودند، اما در درجه دوم اهمیت قرار داشتند. EIA  از افزایش 3.5 میلیون بشکه‌ای ذخایر نفت خام خبر داد، اما موجودی‌ها همچنان پایین‌تر از میانگین پنج‌ساله باقی مانده‌اند. در همان زمان، موجودی بنزین کاهش یافت، نرخ بهره‌برداری پالایشگاه‌ها بهبود پیدا کرد، و به نظر نمی‌رسید تقاضای فرآورده‌ها در حال فروپاشی باشد. در یک بازار عادی، این اعداد اهمیت بیشتری داشتند. در شرایط فعلی، آن‌ها تحت‌الشعاع مسئله بسیار بزرگ‌ترِ اختلال در صادرات و کمبود در عرضه فیزیکی جهانی قرار گرفته‌اند.
همچنین حمایت روشنی در بازار فیزیکی وجود دارد. شاخص‌های نفت سنگین خلیج آمریکا جهش کرده‌اند، به‌طوری که پالایشگاه‌ها برای جایگزین‌های گریدهای متوسط و سنگین خاورمیانه که دچار اختلال شده‌اند، هزینه های به‌مراتب بالاتری می‌پردازند. قیمت سوخت در آمریکا نیز از هم‌اکنون در حال افزایش است که منعکس‌کننده ترازهای فشرده‌تر و تقاضای قوی‌تر صادراتی است.

با نگاه به آینده، سؤال اصلی این است که آیا اختلال شروع به کاهش می‌کند یا نه. اگر شواهد معتبری وجود داشته باشد که نشان دهد ترافیک هرمز در حال عادی شدن است یا تنش‌های ژئوپلیتیکی در حال کاهش هستند، WTI می‌تواند به‌شدت اصلاح کند، زیرا یک پرمیوم بزرگ خیلی سریع به قیمت اضافه شده است. اگر نه، مسیر با کمترین مقاومت همچنان صعودی باقی می‌ماند و نفت 100 دلاری به‌جای یک سناریوی افراطی، به سناریویی واقع‌بینانه تبدیل می‌شود.

محرک‌های برنامه‌ریزی‌شده هفته آینده شامل چشم‌انداز کوتاه‌مدت انرژی EIA، گزارش هفتگی نفت، گزارش ماهانه اوپک، و CPI آمریکا هستند. با این حال، سلسله‌مراتب محرک‌های بازار روشن است: تیترهای جنگ و حمل‌ونقل دریایی بیشترین اهمیت را دارند، سپس نشانه‌های اختلال گسترده‌تر در تولیدکنندگان، تقاضای پالایشگاهی، فشردگی بازار فرآورده‌ها، و تنها پس از آن موجودی‌ها یا داده‌های کلان.
از نظر تکنیکال، WTI  پس از شکست به بالای سطوح مقاومتی اصلی و شتاب‌گیری شدید به سمت بالا، همچنان بسیار صعودی باقی مانده است. حجم، این شکست را تأیید می‌کند، اما با RSI نزدیک 89، بازار به‌شدت در وضعیت اشباع خرید قرار دارد و در برابر اصلاح‌های ناگهانی آسیب‌پذیر است. مقاومت کلیدی نزدیک 91.40 و سپس 95.00 قرار دارد، در حالی که حمایت در محدوده 80.00 و مهم‌تر از آن 65.00 دیده می‌شود.

وضعیت بازار کریپتو و چشم‌انداز هفتگی بیت کوین

کریپتو در یک بازیابی اصلاحی و ناپایدار وارد هفته 9 تا 13 مارس 2026 می‌شود، نه در یک شتاب‌گیری صعودی واضح. بیت‌کوین و اتریوم از کف‌های ریزشی فوریه بازگشته‌اند، اما بازار همچنان شکننده، عصبی، و به‌شدت واکنشی نسبت به شرایط گسترده‌تر کلان باقی مانده است. کریپتو به‌جای آن‌که به‌عنوان یک کلاس دارایی مستقل معامله شود، مانند یک دارایی ریسکی کلان رفتار می‌کند که به‌طور نزدیک با قیمت نفت، بازدهی اوراق خزانه‌داری، دلار آمریکا، و احساس کلی ریسک گره خورده است. این موضوع، محرک‌های کلیدی هفته آینده را CPI آمریکا در روز چهارشنبه و تورم PCE، درآمد/هزینه‌کرد شخصی، و برآورد دوم GDP سه‌ماهه چهارم در روز جمعه قرار می‌دهد، به‌ویژه با نزدیک شدن نشست 17–18 مارس  FOMC.

حرکت قیمتی فعلی نشان می‌دهد که کریپتو از فروش شدید اوایل فوریه، زمانی که بیت‌کوین تا حدود 63,525 دلار و اتریوم تا حدود 1,854 دلار افت کرد، تثبیت شده است، اما این بازگشت همچنان ناقص باقی مانده است. بیت‌کوین در نزدیکی 67,873 دلار و اتریوم در حدود 1,983.75 دلار همچنان بازار را بسیار پایین‌تر از سقف‌های قبلی نگه می‌دارند. معاملات اخیر همچنین نشان داده‌اند که کریپتو با چه سرعتی به استرس کلان واکنش نشان می‌دهد. زمانی که نفت جهش کرد، بازدهی اوراق بالا رفت، و احساس جهانی بازار تضعیف شد، کریپتو دوباره افت کرد؛ موضوعی که تأیید می‌کند این بازار همچنان بیشتر شبیه یک امتداد پرنوسان از مجموعه فناوری و نقدینگی معامله می‌شود تا یک پناهگاه امن.

محرک اصلی هفته آینده احتمالاً تورم و انتظارات از فدرال رزرو خواهد بود. مسیر نرم‌تر CPI و PCE، به‌ویژه اگر نفت صعود خود را متوقف کند، احتمالاً بازدهی اوراق خزانه‌داری را پایین می‌آورد و دلار را تضعیف می‌کند و به کریپتو کمک می‌کند تا هم‌زمان با احیای امید بازار به کاهش نرخ‌های آینده فدرال رزرو، بازیابی شود. این سناریوی صعودی است. سناریوی نزولی برعکس آن است: اگر تورم چسبنده باقی بماند در حالی که نفت همچنان بالا باشد، بازارها احتمالاً انتظارات برای کاهش نرخ را عقب خواهند انداخت، که این موضوع فشار را بر دارایی‌های ریسکی حفظ می‌کند و کریپتو را در موضعی دفاعی نگه می‌دارد. در چنین محیطی، بیت‌کوین ممکن است نسبت به بقیه بازار با ثبات‌تر بماند، در حالی که اتریوم و آلت‌کوین‌های با بتای بالاتر آسیب‌پذیرتر خواهند ماند.
همچنین یک پس‌زمینه نظارتی نیز وجود دارد، اما در کوتاه‌مدت در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرد. در آمریکا، قانون Clarity با مخالفت تازه بانک‌ها روبه‌رو شده است، به‌ویژه در مورد پاداش‌های استیبل‌کوین و محصولات دارای بازده، در حالی که هماهنگی گسترده‌تر آمریکا و بریتانیا در زمینه مقررات کریپتو همچنان ناقص باقی مانده است. این موضوعات برای احساس بازار در میان‌مدت اهمیت دارند، اما بعید است در چند جلسه آینده محرک اصلی قیمت باشند.

از نظر تکنیکال، نمودار روزانه بیت‌کوین هنوز آسیب‌دیده به نظر می‌رسد، نه صعودی. ساختار دامنه بالای قبلی در محدوده 85,000–95,000 شکسته شده است، و قیمت اکنون در حال تلاش برای ساختن یک پایه در ناحیه 65,000–70,000 است. مومنتوم همچنان ضعیف باقی مانده، با RSI زیر 50 و OBV که هنوز روندی نزولی دارد، موضوعی که نشان‌دهنده قانع‌کننده نبودن خرید است. پیوت کلیدی کوتاه‌مدت در 68,000–70,000 قرار دارد. حمایت در 65,000 و سپس 60,000 دیده می‌شود، در حالی که مقاومت در 80,000، 85,000، و 95,000 قرار دارد. در مجموع، بیتکوین دیگر در حال فروپاشی نیست، اما هنوز یک ساختار صعودی قانع‌کننده را بازسازی نکرده است.