اقتصاد آمریکا، دلار آمریکا و وال‌استریت

مرور هفتگی – هفته منتهی به جمعه، ۲۳ژانویه ۲۰۲۶

هفته منتهی به جمعه، ۲۳ ژانویه ۲۰۲۶، بیش از آنکه روایت «شتاب‌گیری مجدد» را تایید کند، خط پایه «رشد متوسط همراه با نرمال‌سازی در اواخر چرخه» را تقویت کرد. بازارها در ابتدای هفته تحت تأثیر نوسان‌های ناشی از تیترهای مرتبط با سیاست تجاری قرار گرفتند، اما عقب‌نشینی بعدی از تهدیدهای تعرفه‌ای به تثبیت فضای ریسکی تا پایان هفته کمک کرد. در زیر سطح تیترهای اصلی، فعالیت اقتصادی در محدوده انبساطی باقی ماند، بهبود در فضای مصرف‌کننده مشاهده شد و شرایط بازار کار همچنان مستحکم بود؛ در حالی که شاخص‌های پیش‌نگر و ریسک‌های تورمی ناشی از سیاست‌گذاری، بحث‌ها را بر این محور نگه داشت که فدرال رزرو تا چه مدت می‌تواند سیاست انقباضی را بدون کاهش رشد حفظ کند.

در سنجش سرعت رشد، شاخص‌های مدیران خرید (PMI) مؤسسه S&P Global در ژانویه باثبات ماند و با تداوم انبساط سازگار بود. PMI  ترکیبی روی ۵۲.۸ تثبیت شد (در برابر ۵۲.۷ قبلی)، در حالی که PMI بخش تولید روی ۵۱.۹ و خدمات روی ۵۲.۵ قرار گرفت—همگی به‌وضوح در محدوده رشد قرار دارند، اما نشانه‌ای از جهش صعودی پرقدرت ارائه نمی‌دهند. احساسات مصرف‌کننده به‌طور معناداری بهبود یافت، قرائت نهایی ژانویه دانشگاه میشیگان از ۵۲.۹ به ۵۶.۴ افزایش یافت و هم مؤلفه انتظارات و هم شرایط جاری نیز بالاتر رفتند. با این حال، سیگنال‌های پیش‌نگر همچنان ترکیبی بودند. شاخص پیشرو (Leading Index) با رقم منفی ۰.۳٪ ماهانه (نوامبر) منفی باقی ماند و در صورت تشدید دوباره شرایط مالی از طریق شوک‌های ریسک‌گریز، روایت «اواخر چرخه/ریسک کندی» را زنده نگه داشت.

تورم و نرخ‌ها با کاهش محدود در انتظارات، اما همراه با یک کف ریسک سیاست‌گذاری پایدار توصیف می‌شد. انتظار تورم یک‌ساله در نظرسنجی میشیگان به ۴.۰٪ کاهش یافت، در حالی که انتظار پنج‌ساله روی ۳.۳٪ ثابت ماند. تورم شتاب‌گیرنده نیست، اما همچنان آن‌قدر بالاست که برای نگاه «تایید انتظارات» فدرال رزرو اهمیت داشته باشد. روایت‌های PMI همچنان به چسبندگی فشارهای قیمتی اشاره داشتند و هزینه‌های وارداتی مرتبط با تعرفه و شاخص‌های بالای «قیمت‌های پرداختی/دریافتی» نشان می‌دادند بخشی از ریسک تورمی ماهیتی سیاست‌محور دارد. بازدهی أوراق قرضه خزانه‌داری بیش از داده‌ها، با تیترهای خبری معامله شد و همراه با ریسک‌پذیری حرکت کرد: در ابتدای هفته اندکی فضای درخواست به دارایی امن دیده شد، سپس با فروکش کردن تنش‌های تجاری بخشی از آن بازگشت.

بازار کار همچنان ستون فقرات روایت «فرود نرم» باقی ماند. ادعاهای اولیه بیکاری در سطح ۲۰۰ هزار و ادعاهای مستمر در سطح ۱.۸۴۹ میلیون با بازاری سازگار است که در حال نرمال‌سازی است اما به‌طور معنادار در حال ترک برداشتن نیست. تقاضای خانوار مقاوم ماند—هزینه‌کرد واقعی مصرف‌کننده در هر دو ماه اکتبر و نوامبر ۰.۳٪ ماهانه افزایش یافت و تصویر مصرف در فصل چهارم را قوی نگه داشت—اما رشد درآمد از هزینه‌کرد عقب ماند و نرخ پس‌انداز را به ۳.۵٪ کاهش داد و حساسیت به شوک‌ها را افزایش داد. روند کاهش تورم ادامه یافت (تورم هسته PCE در اکتبر–نوامبر ۰.۲٪ ماهانه)، اما ریسک یک «جهش تعرفه‌ای» بالقوه همچنان وجود دارد؛ عاملی که از دلار آمریکا در چارچوب روایت «سطح پایین نرخ‌ها» حمایت می‌کند، در حالی که وال‌استریت همچنان نسبت به تیترهای سیاست‌گذاری بسیار حساس باقی مانده است.

چشم‌انداز آمریکا (هفته پیشِ‌رو): ۲۶تا ۳۱ژانویه ۲۰۲۶ — اقتصاد، دلار ، وال‌استریت

بازارها در هفته پیشِ‌رو عمدتاً تحت تأثیر ریسک ارتباطات فدرال رزرو، راهنمایی های گزارش های درآمدی شرکت‌های بزرگ (mega-cap) و حساسیت به تیترهای سیاست‌گذاری واشنگتن قرار خواهند گرفت. نشست FOMC (۲۷–۲۸ ژانویه) محرک اصلی کلان‌اقتصادی هفته است؛ جلسه تصمیم گیری نرخ بهره و کنفرانس خبری رئیس پاول در روز چهارشنبه ۲۸ ژانویه برگزار می‌شود. سناریوی پایه عدم تغییر سیاست های پولی است، اما بازار بر أساس نکات ریز تر معامله خواهد کرد. اینکه فدرال رزرو تا چه حد محکم بر «نرخ‌های بالاتر برای مدت طولانی‌تر» تأکید می‌کند، پیشرفت تورم را چگونه صورت‌بندی می‌کند، و آیا (مستقیم یا غیرمستقیم) به روایت روزبه‌روز مهم‌ترِ استقلال فدرال رزرو و عدم‌قطعیت گسترده‌تر سیاست‌گذاری اشاره می‌کند یا نه.

در عین حال، گزارش‌های درآمدی این هفته به اندازه ‌اقتصاد کلان اهمیت دارند. حدود یک‌پنجم شرکت‌های S&P 500  گزارش می‌دهند، از جمله چندین نام بزرگ؛ و تمرکز بازار بر کیفیت راهنمایی‌ها خواهد بود—به‌ویژه اینکه آیا سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌ای مرتبط با هوش مصنوعی (AI capex) به بهره‌وری ملموس یا دستاورد درآمدی قابل مشاهده تبدیل می‌شود یا خیر. با توجه به اینکه ارزش‌گذاری سهام همچنان به نرخ‌ها و مدت‌زمان  حساس است، هر راهنمایی که هزینه‌کرد سنگین‌تر با بازگشت کندتر را القا کند می‌تواند حتی در صورت بهتر بودن ارقام تیتر های اصلی، بر رهبران این بخش فشار وارد کند.

تقویم داده‌ها «سبک‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد»، زیرا BEA دو انتشار مهم—GDP پیش‌برآورد فصل چهارم ۲۰۲۵ و گزارش درآمد و مخارج شخصی دسامبر (شامل تورم PCE)—را به ۲۰ فوریه (به‌جای بازه معمول اواخر ژانویه) موکول کرده است. این موضوع میدان نبرد کلان هفته را از “رشد سخت + تورم PCE” به سمت پیام‌ های فدرال رزرو، جانشین‌های بازار کار (labor proxies) و سیگنال‌های خط روند تورم(به‌ویژه PPI) منتقل می‌کند. عرضه خزانه‌داری نیز در ابتدای هفته قابل توجه است (اسناد خزانه + حراج 2Y/5Y/FRN و 7Y) که می‌تواند بر قیمت‌گذاری بخش جلویی منحنی پیش از فدرال رزرو اثر بگذارد و به تبع آن، لحن دلار آمریکا و مدت‌زمان سهام را تحت تأثیر قرار دهد.

شرایط کلان در آغاز هفته همچنان به رشد متوسط اشاره دارد، اما با ترکیب آشنای اواخر چرخه: فشارهای قیمتی چسبنده در نظرسنجی‌ها (اغلب مرتبط با هزینه‌های تعرفه‌ای)، سیگنال‌های نرم‌تر بازار کار در همان داده‌ها، و بهبود نسبی حس مصرف‌کننده. بازار مسکن همچنان تحت فشار نرخ‌ها و محدودیت استطاعت قرار دارد و عدم‌قطعیت سیاست‌گذاری نیز بر گردش معاملات و تقاضا اثر منفی می‌گذارد.

به تفکیک روزها، دوشنبه آمار سفارشات کالاهای بادوام (نوامبر) و حراج‌های خزانه‌داری (اسناد 13W/26W و اوراق 2Y) را داریم. سه‌شنبه شامل شاخص اعتماد مصرف‌کننده، Case-Shiller و حراج 5Y است. چهارشنبه نشست FOMC به‌همراه گزارش هفتگی نفت EIA و حراج 2Y FRN برگزار می‌شود. پنج‌شنبه آمار درخواست‌های دریافت بیمه بیکاری، بهره‌وری و هزینه‌ها (بازنگری) و حراج 7Y را در بر دارد. جمعه با PPI (دسامبر) و Chicago PMI (ژانویه) پایان می‌یابد.

انتظار می‌رود سفارشات کالاهای بادوام جهش قابل توجهی با محوریت سفارش های هواپیمایی نشان دهد و نشانه‌هایی از گسترده‌تر شدن چرخه سرمایه‌گذاری فراتر از حوزه صرفاً فناوری‌محور دیده شود. دید نسبت به تجارت پس از تعطیلی دولت همچنان محدود است، اما بازار زیر نظر خواهد داشت که تعرفه‌ها و بازپیکربندی زنجیره تأمین چگونه چشم‌انداز را شکل می‌دهند.

دلار آمریکا: دماسنج تیترهای خبری

داستان هفتگی دلار آمریکا به جای آنکه به اختلاف نرخ‌های بهره مربوط باشد، بیشتر توسط اعتماد، ژئوپلیتیک و اعتبار سیاست‌گذاری هدایت شد. در ابتدای هفته، تهدیدهای تعرفه‌ایِ مرتبط با گرینلند از سوی رئیس‌جمهور ترامپ به‌عنوان احتمالِ بازگشتِ شوک تجاری فراآتلانتیکی تلقی شد؛ موضوعی که بر احساس ریسک در دارایی‌های آمریکا فشار آورد و همزمان با سهام و اوراق قرضه، دلار را پایین کشید. اما وقتی دولت بعدتر از تهدیدهای تعرفه‌ای عقب‌نشینی کرد، تأکید نمود که از زور استفاده نخواهد کرد و از یک «چارچوب» مرتبط با ناتو سخن گفت، ریسک‌پذیری تثبیت شد و فشار نزولی بر دلار کاهش یافت.

یک زیرجریان مهم، تغییر محسوس در روان‌شناسی اوضاع بین‌المللی بود. گزارش رویترز درباره اقدام یک صندوق بازنشستگی دانمارکی برای خروج از بازار اوراق خزانه‌داری آمریکا نشان داد چگونه ریسک ژئوپلیتیک و ملاحظات مالی می‌تواند بر جریان‌های حاشیه‌ای اثر بگذارد—کانالی اضافی که در دوره‌های عدم‌قطعیت سیاست‌گذاری می‌تواند بر دلار فشار وارد کند، حتی زمانی که محرک‌های سنتی کلان به‌طور قاطع نزولی نیستند.

در نگاه به آینده، مسیر دلار همچنان به‌طور نزدیک با نرخ‌ها و حساسیت مدت‌زمان (duration) در بازار سهام گره خورده است. پیام فدرال رزرو که یک «نرخ بالاتر برای مدت طولانی‌تر» را تقویت کند، احتمالاً از دلار حمایت می‌کند و همزمان بر سهام‌های با مدت‌زمان بالاتر فشار می‌آورد؛ در مقابل، لحنی آسوده‌تر نسبت به روند کاهش تورم می‌تواند دلار را تضعیف کرده و ریسک را تقویت کند—مگر آنکه تیترهای تعرفه‌ای دوباره پرمیوم ریسک را برگردانند.

از منظر تکنیکال، شاخص دلار (DXY) از اوج نوامبر نزدیک ۱۰۰.۰–۱۰۰.۵ وارد چرخش نزولی شده و بارها در عبور و تثبیت بالای ناحیه عرضه ۹۸.۶–۹۹.۲ ناکام مانده است. حرکت اخیر یک موج نزولی تند است که شکست از صعود ژانویه را رقم زده و قیمت را به ناحیه پیوت ۹۷.۵ بازگردانده (و کمی پایین‌تر از آن برده) و سوگیری کوتاه‌مدت را نزولی نگه داشته است. RSI  حوالی ۳۴ است—نزولی و نزدیک به محدوده اشباع فروش، که می‌تواند فضای جهش‌های تاکتیکی ایجاد کند، هرچند هنوز به سطح افراطی نرسیده است. OBV  دوباره برگشته و نزولی شده و شکست نزولی را تقویت می‌کند. حمایت‌های کلیدی در ۹۷.۰–۹۷.۲ قرار دارند (بسته‌شدن زیر ~۹۷.۰ تأیید شکست است)، سپس ۹۶.۴–۹۶.۶ و ۹۶.۰–۹۶.۲. مقاومت‌ها ۹۷.۵–۹۷.۸، سپس ۹۸.۰–۹۸.۲، ۹۸.۶ و در نهایت ناحیه ۹۹.۲–۱۰۰.۵ در بالا قرار دارند.

وال‌استریت:

هفته وال‌استریت با الگوی کلاسیک «افت ناشی از شوک سیاسی، بازگشت در پی تنش‌زدایی» تعریف شد—به‌گونه‌ای که تصویر نهایی بیشتر تیترمحور بود تا اقتصاد ‌محور. پس‌زمینه کلان همچنان با رژیم «فرود نرم/رشد باثبات» سازگار به نظر می‌رسید، اما ریسک سیاست‌گذاری به‌طور مکرر به اعتماد، پرمیوم ریسک و انتظارات جریان‌های فرامرزی ضربه زد. به بیان دیگر، سهام مانند بازاری که از نظر بنیادین ضعیف باشد معامله نشد؛ بلکه مانند بازاری معامله شد که حساسیت بالایی به محرک‌های سیاسی و ژئوپلیتیک دارد.

شدیدترین حرکت ریسک‌گریز زمانی رخ داد که تهدید تعرفه‌ای مرتبط با گرینلند مطرح شد. بلومبرگ از یک فروش گسترده در سهام، اوراق قرضه و دلار سخن گفت، همزمان با جهش تقاضا برای دارایی‌های امن. شاخص‌های اصلی سهام آمریکا به‌طور تهاجمی افت کردند—S&P 500 حدود ۲.۱٪ کاهش یافت، داوجونز ۱.۸٪ افت کرد و نزدک ۲.۴٪ پایین آمد—در حالی که نوسان‌پذیری بازقیمت‌گذاری شد (VIX بالاتر رفت) و رمزارزها به‌طور محسوسی ضعیف‌تر عمل کردند. سپس با عقب‌نشینی دولت از تهدیدهای تعرفه‌ای، لحن بازار به‌طور معناداری بهتر شد. در روز پنج‌شنبه ۲۲ ژانویه، با بازگشت ریسک‌پذیری، سهام آمریکا رشد کرد: S&P 500 حدود ۰.۵٪، داوجونز ۰.۶٪ و نزدک ۰.۹٪ افزایش یافت. با وجود این نوسان رفت‌وبرگشتی، عملکرد هفتگی در مجموع تنها اندکی تغییر کرد (S&P 500 و نزدک کمی منفی، داوجونز تقریباً بدون تغییر)، که نشان می‌دهد نوسان این هفته بیشتر «شوک رویدادی» بود تا «شکست روند».

از منظر تکنیکال، S&P 500  همچنان در یک روند صعودی اصلی از اواسط ۲۰۲۵ قرار دارد، اما اکنون در حال فشرده شدن در یک ناحیه تصمیم‌گیری بسیار مهم است؛ جایی که حمایت روندیِ صعودی با مقاومت افقی نزدیک ۶,۹۰۰ همگرا شده است. RSI  حوالی ۵۱ خنثی است و نشان می‌دهد با حل شدن این فشردگی، امکان گسترش حرکت در هر دو جهت وجود دارد. OBV  در چارچوب روند بزرگ‌تر سازنده باقی مانده، اما اخیراً تخت/کمی نزولی شده است؛ این موضوع نشان می‌دهد خریداران حضور دارند، اما برای عبور قاطع از مقاومت به مشارکت تازه نیاز است. سطوح کلیدی: مقاومت در حدود ۶,۹۰۰–۶,۹۳۰، سپس ۷,۰۰۰–۷,۰۵۰؛ حمایت روی خط روند (حدود ۶,۸۵۰–۶,۹۰۰)، سپس ۶,۸۰۰ و در صورت تشدید کاهش، سطوح ۶,۷۰۰/۶,۶۰۰/۶,۵۰۰.

فدرال رزرو: «عدم تغییر» محتمل است، اما مسیر سیاست‌گذاری داستان اصلی است

نشست ژانویه FOMC (۲۷–۲۸ ژانویه) به‌طور گسترده‌ای با انتظار تثبیت نرخ بهره همراه است و با اجماع بازار هم‌راستا محسوب می‌شود. فدرال رزرو در حال حاضر دامنه هدف نرخ وجوه فدرال را پس از آنکه در ماه دسامبر یک کاهش ۲۵ واحد پایه‌ای اعمال کرد در سطح ۳.۵۰–۳.۷۵٪ حفظ می‌کند. بیانیه سیاست گذاری در روز چهارشنبه ۲۸ ژانویه منتشر می‌شود و پس از آن کنفرانس خبری رئیس پاول برگزار خواهد شد. با توجه به اینکه تصمیم سیاست پولی تا حد زیادی در قیمت‌ها منعکس شده، تمرکز بازار به سمت راهنمایی آینده‌نگر و «تابع واکنش» فدرال رزرو منتقل می‌شود—اینکه کمیته چه شرایطی را برای ازسرگیری کاهش نرخ‌ها لازم می‌داند و توازن ریسک‌ها را چگونه چارچوب‌بندی می‌کند.

پس‌زمینه اقتصاد کلان در آغاز ۲۰۲۶ همچنان از سناریوی صبر حمایت می‌کند. شتاب رشد قوی بوده است—GDP  واقعی در فصل سوم ۲۰۲۵ به میزان ۴.۳٪ رشد کرد و اقتصاددانانی که رویترز از آنها نظرسنجی کرده، رشد حدود ۲.۳٪ را برای ۲۰۲۶ انتظار دارند. در عین حال، تورم همچنان بالاتر از هدف ۲٪ فدرال رزرو است و نرخ بیکاری نزدیک ۴.۵٪ قرار دارد؛ بنابراین معامله‌گری سیاستی همچنان محل مناقشه است: پیشرفت تورم استدلالی برای صبر ایجاد می‌کند، در حالی که نرمال‌سازی بازار کار در اواخر چرخه، در صورت نرم شدن شرایط، گزینه کاهش نرخ بهره را روی میز نگه می‌دارد. بخش‌های حساس به نرخ بهره مانند ساخت‌وساز مسکونی و غیرمسکونی همچنان از هزینه‌های بالای تأمین مالی محدودیت می‌بینند و این موضوع نشان می‌دهد سیاست حتی پس از کاهش دسامبر نیز همچنان به‌طور معناداری محدودکننده است. بحث درباره نرخ خنثی—و اینکه سیاست واقعاً تا چه حد انقباضی است—همچنان فعال است.

سیاست نیز لایه دیگری از عدم‌قطعیت اضافه می‌کند. انتقادهای علنی رئیس‌جمهور ترامپ و روند در جریان انتخاب رئیس بعدی فدرال رزرو (دوره پاول در ماه مه پایان می‌یابد) توجه سرمایه‌گذاران را به استقلال فدرال رزرو بیشتر کرده است؛ رویترز نگرانی‌هایی را برجسته کرده که مداخله سیاسیِ ادراک‌شده می‌تواند اعتبار نهاد را تضعیف کند و چشم‌انداز نرخ‌ها را پیچیده‌تر سازد.

انتظارات اجماعی نیز مهم است. نظرسنجی رویترز نشان داد هر ۱۰۰ اقتصاددان انتظار «عدم تغییر» در این نشست دارند و اکثریت نیز هیچ تغییری را برای کل فصل پیش‌بینی می‌کنند. قیمت‌گذاری بازار نیز احتمال بسیار ناچیزی برای کاهش نزدیک‌مدت دیگر قائل است و انتظارها به سمت کاهش‌ها در نیمه دوم ۲۰۲۶ متمایل شده است. در داخل کمیته، به نظر می‌رسد سه اردوگاه شکل گرفته است: یک جناح متمایل به کاهش که بر نرم‌شدن بازار کار تمرکز دارد؛ یک جناح متمایل به انقباض که بر ریسک‌های تورمی تأکید می‌کند (و حتی افزایش نرخ را منتفی نمی‌داند)؛ و یک گروه میانه‌رو که رویکرد محتاطانه و داده‌محور را ترجیح می‌دهد. با نبودِ «خلاصه پیش‌بینی‌های اقتصادی» جدید، احتمالاً بیانیه بر داده‌محوری و زبان «توازن ریسک‌ها» تأکید خواهد کرد.

سناریوی پایه ممکن است همچنان شامل دو کاهش ۲۵ واحد پایه‌ای در ۲۰۲۶ باشد، اما آستانه برای کاهش نرخ‌ها بالاتر رفته است؛ عدم‌قطعیت اصلی اکنون زمان‌بندی و آهنگ حرکت است، با ریسک‌هایی که به سمت کاهش‌های دیرتر و احتمالاً کمتر متمایل شده‌اند.

پیش‌نمایش نشست بانک مرکزی کانادا(BoC) — ۲۸ژانویه

کانادا در آستانه نشست اواخر ژانویه بانک مرکزی(BoC)  همچنان در حال جذب پیامدهای اقتصادی تعرفه‌ها و رابطه‌ای پرتنش‌تر با ایالات متحده است. شاخص‌های تقاضای داخلی همچنان نرم هستند: فروش خرده‌فروشی به محدوده منفی رفته و بازار کار همچنان نشانه‌هایی از ضعف‌های پراکنده نشان می‌دهد. با توجه به اینکه فعالیت مصرف‌کننده کم‌جان است—که بازتاب‌دهنده کند شدن شتاب اشتغال و عدم‌قطعیت پایدار پیرامون روابط با آمریکا است—چشم‌انداز رشد برای سال محدود به نظر می‌رسد. این پس‌زمینه پرسش درباره بازگشت احتمالی BoC به مسیر تسهیل را زنده نگه می‌دارد، هرچند هنوز فوریت ندارد.

کاهش نرخ بهره در ژانویه همچنان بعید است. انتظار می‌رود رئیس تیف مکلم نشان دهد که از مناسب بودن سطح محدودکنندگی سیاست فعلی احساس راحتی دارد، اما ممکن است لحن او نسبت به امکان ازسرگیری کاهش‌ها در صورت تشدید ریسک‌های نزولی رشد، پذیراتر شود. نکته مهم این است که بازارها برای تسهیل قابل توجه در سال جاری قیمت‌گذاری نشده‌اند؛ بنابراین حتی تغییرات کوچک در ادبیات—هر اشاره‌ای به «احتمال کاهش نرخ»—می‌تواند نرخ‌های کوتاه‌مدت بهره را سریع بازقیمت‌گذاری کند و سقفی بر دلار کانادا ایجاد نماید. سناریوی پایه همچنان «تثبیت» است، اما توازن ریسک‌ها نسبت به اوایل چرخه دو‌سویه‌تر شده است.

شرایط سیاسی پیش از نشست، صبر را توجیه می‌کند. BoC  سال ۲۰۲۵ را با تثبیت نرخ شبانه در ۲.۲۵٪ به پایان رساند و به کاهش تورم و ضرورت ارزیابی اثرات با وقفه انقباض‌های قبلی اشاره کرد. پیشرفت تورم واقعی اما ناهموار بوده است: تورم سرفصل در اکتبر تا ۲.۲٪ کاهش یافت، اما پیش از پنجره تصمیم ژانویه تا ۲.۴٪ افزایش جزئی داشت؛ در حالی که تورم هسته همچنان به تعدیل ادامه داد—موضوعی که از رویکرد «صبر و نظاره» بیشتر از فوریت برای تغییر سیاست حمایت می‌کند. سیگنال‌های رشد نیز ناهمگون است: بازار کار در حال سرد شدن است و شتاب کندتر را القا می‌کند، اما شگفتی‌های صعودی در تولید همچنان محتمل است. بازار مسکن همچنان به نرخ‌ها حساس است، هرچند فشار ناشی از وام‌های با نرخ شناور نسبت به اوج‌های قبلی کاهش یافته است.

انتظارات اجماعی روشن است: تثبیت نرخ در ۲.۲۵٪ در ۲۸ ژانویه. انتظار می‌رود BoC بر داده‌محوری و توازن ریسک‌ها تأکید کند و از ارسال سیگنال‌های متناقض اجتناب ورزد، در حالی که تورم به هدف نزدیک است اما همچنان در معرض نوسان‌های کوتاه‌مدت قرار دارد.

برای بازارها، خودِ تصمیم کمتر از لحن اهمیت دارد. تثبیت نرخ باید نرخ‌های وام‌های مسکن با نرخ شناور را در کوتاه‌مدت به‌طور کلی باثبات نگه دارد، اما هر اشاره‌ای به اینکه تسهیل می‌تواند زودتر از انتظار از سر گرفته شود، احتمالاً بازدهی بخش کوتاه منحنی را پایین می‌آورد و بر CAD فشار وارد می‌کند. موارد کلیدی برای رصد، گزارش فصلی سیاست پولی (Monetary Policy Report) به‌ویژه به‌روزرسانی‌های پیش‌بینی رشد و تورم، و پس‌زمینه مذاکرات/بازنگری USMCA است که می‌تواند ارزیابی ریسک BoC و سوگیری سیاستی آن را به‌طور معناداری تغییر دهد.

شرایط فعلی و چشم‌انداز هفتگی بازار طلا  (XAU/USD)

طلای نقدی در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۶ نزدیک به ۴,۹۸۷ دلار به ازای هر اونس معامله شد و یک روند صعودی قدرتمند را ادامه داد؛ روندی که پس از رشد ۶۴٪ در سال ۲۰۲۵، از ابتدای سال تاکنون حدود ۱۱٪ بازدهی داشته است. این رالی همچنان با ترکیبی از تقاضای پناهگاه امن و خرید ساختاری بانک‌های مرکزی پشتیبانی می‌شود؛ به‌طوری که تحلیلگران برآورد می‌کنند خرید بانک‌های مرکزی در سال ۲۰۲۶ می‌تواند به‌طور میانگین حدود ۷۰ تن در ماه باشد و یک کف پایدار برای تقاضا ایجاد کند. رویدادهای ژئوپلیتیک محرک غالب بوده است—تنش‌های آمریکا و گرینلند، ریسک‌های مرتبط با ایران و جنگ روسیه–اوکراین بارها پرمیوم ریسک را بالا برده‌اند—در حالی که انتظار برای سیاست پولی آسان‌تر نیز از تقاضا حمایت کرده است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد حدود ۹۵٪ از مشارکت‌کنندگان انتظار دارند فدرال رزرو در نشست ۲۸ ژانویه نرخ‌ها را بدون تغییر نگه دارد و PMIهای اخیر نیز به رشد متوسط در آمریکا اشاره دارند که به مهار دوباره شتاب‌گیری شدید انتظارات تورمی کمک کرده است.

برای هفته پیشِ‌رو، جهت کوتاه‌مدت طلا به پیام های ارسالی فدرال رزرو و ریسک تیترها وابسته است. تمرکز بازار بر تصمیم FOMC و کنفرانس خبری رئیس پاول خواهد بود: لحن تهاجمی (با تأکید بر چسبندگی تورم و حفظ سوگیری «بالاتر برای مدت طولانی‌تر») احتمالاً از دلار و بازدهی‌ها حمایت می‌کند و شتاب صعودی طلا را خنک خواهد کرد؛ در مقابل، گرایش متمایل به تسهیل (با اشاره به رشد ضعیف‌تر یا احتمال کاهش‌های آتی) می‌تواند رالی را تمدید کند. سیگنال‌های تورمی، به‌ویژه PCE، برای بازقیمت‌گذاری مسیر مورد انتظار سیاست پولی اهمیت خواهند داشت. همزمان، ژئوپلیتیک همچنان موتور فعال نوسان است: تشدید بیشتر—به‌خصوص هرگونه گسترش معنادار تنش‌های خاورمیانه—می‌تواند جریان‌های پناهگاه امن را غالب نگه دارد. تنوع‌بخشی بانک‌های مرکزی همچنان یک نیروی حمایتی ساختاری است و برخی استراتژیست‌ها (برای نمونه گلدمن ساکس) تنوع‌بخشی بخش خصوصی و ذخایر را عامل حمایت از اهداف قیمتی بالاتر برای ۲۰۲۶ دانسته‌اند.

از منظر سناریوها، یک نتیجه انقباضی از سوی فدرال رزرو می‌تواند اصلاحی تا حوالی ۴,۷۶۰ دلار را رقم بزند، در حالی که نتیجه متمایل به تسهیل یا اشاره به کاهش نرخ می‌تواند احتمال شکست بالای ۵,۱۰۰ دلار را افزایش دهد و هدف‌های بعدی را نزدیک ۵,۳۰۰ دلار فعال کند. اگر ریسک‌پذیری به‌طور معناداری بهبود یابد (تنش‌زدایی یا داده‌های قوی‌تر)، طلا می‌تواند تا حمایت ۴,۸۸۰ دلار عقب‌نشینی کند.

از منظر تکنیکال، روند همچنان در داخل یک کانال صعودی صعودی است، اما RSI حدود ۸۳ نشان‌دهنده شرایط اشباع خرید و کشیده‌شدن حرکت است که غالباً پیش از فازهای تثبیت یا اصلاح رخ می‌دهد. صعود OBV از روند حمایت می‌کند. مقاومت‌های کلیدی ۵,۰۰۰ دلار و سپس ۵,۱۵۰–۵,۲۵۰ هستند؛ حمایت‌های کلیدی ۴,۹۰۰–۴,۸۵۰ و سپس ۴,۶۰۰ است و حمایت‌های عمیق‌تر در ۴,۴۰۰–۴,۲۰۰ و ۴,۰۰۰ قرار دارند.

نفت خام(WTI/Brent) — شرایط فعلی بازار و چشم‌انداز

قراردادهای آتی نفت خام WTI در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۶ تا ۶۱.۲۸ دلار به ازای هر بشکه افزایش یافت و در همان روز ۳.۲۳٪ رشد کرد. در یک ماه گذشته، WTI  حدود ۵٪ بالاتر است، هرچند همچنان تقریباً ۱۸٪ پایین‌تر از سطح یک سال قبل قرار دارد. برنت هفته را نزدیک ۶۵.۸۹ دلار به ازای هر بشکه به پایان رساند؛ با حفظ یک پرمیوم محدود، اما با همان کشمکش میان ژئوپلیتیک و نگرانی‌های مازاد عرضه.

نوار کوتاه‌مدت بازار عمدتاً تحت تأثیر پرمیوم‌های ریسک ژئوپلیتیکِ متغیر بوده است. نفت در اوایل ماه پس از آنکه رئیس‌جمهور ترامپ از حرکت یک «ناوگان» به سمت ایران سخن گفت، رشد کرد و ترس از اختلال عرضه را دوباره زنده کرد. این حرکت با قطعی‌های موقت در میدان تنگیز قزاقستان و تضعیف دلار تقویت شد. اما این پرمیوم شکننده بود: تا ۲۲ ژانویه، نفت حدود ۲٪ افت کرد، زیرا ترامپ لحن خود را در قبال گرینلند و ایران نرم‌تر کرد و تیترها از پیشرفت‌های تدریجی در مسیر صلح اوکراین حکایت داشتند؛ موضوعی که باعث شد تحلیلگران از «تخلیه بخشی از پرمیوم ریسک ژئوپلیتیک» صحبت کنند.

مبانی بازار کمتر حمایتی بوده‌اند. داده‌های موجودی آمریکا فشار را بیشتر کرد؛ زیرا EIA از افزایش ۳.۶ میلیون بشکه‌ای ذخایر نفت خام برای هفته منتهی به ۱۶ ژانویه خبر داد که بیش از سه برابر برآوردها بود. در افق بلندتر، ریسک مازاد عرضه همچنان سقف پایدار برای رشد قیمت‌هاست. IEA  پیش‌بینی می‌کند ذخایر جهانی نفت در ۲۰۲۶ ممکن است ۳.۷ میلیون بشکه در روز افزایش یابد؛ به این معنا که رشد عرضه می‌تواند از رشد تقاضا جلو بزند، مگر اینکه اوپک‌پلاس به‌طور معناداری آن را خنثی کند.

در هفته پیشِ‌رو، نفت خام همچنان به سیگنال‌های سیاست کلان و ژئوپلیتیک تیترمحور حساس خواهد بود. اهمیت FOMC از کانال دلار و انتظارات تقاضا است: دلار قوی‌تر و شرایط مالی محدودتر معمولاً بر کالاها و احساس رشد جهانی فشار می‌آورد. از منظر ژئوپلیتیک، نفت با روایت‌های ایران و اوکراین نوسان کرده است؛ تشدید بیشتر—به‌ویژه هرگونه ریسک معنادار عرضه در خاورمیانه—می‌تواند به‌سرعت نفت را بالاتر بازقیمت‌گذاری کند. رصد عرضه همچنان ضروری است: به‌روزرسانی‌ها درباره زمان‌بندی راه‌اندازی مجدد تنگیز، تولید ایران تحت تحریم‌ها، و صادرات ونزوئلا (با خریدهای محدودِ مجاز از سوی آمریکا) عوامل کلیدی نوسان هستند. یک مسیر صلح معتبر در اوکراین می‌تواند با کاهش پرمیوم ریسک و احتمالاً کاهش محدودیت‌ها بر جریان‌های روسیه، قیمت‌ها را پایین‌تر بیاورد.

از منظر سناریوها، بازگشت تنش ژئوپلیتیک یا اختلالات معنادار عرضه می‌تواند WTI را دوباره به سمت ۶۸–۷۲ دلار (و برنت را به سمت حدود ۷۵ دلار) هدایت کند. در مقابل، تنش‌زدایی در اوکراین/ایران و کاهش تهدیدهای تعرفه‌ای احتمالاً پرمیوم‌ها را تخلیه می‌کند و WTI را به سمت میانه ۵۰ دلار می‌کشد، با ۵۸ دلار به‌عنوان آزمون کلیدی حمایتی. سیگنال کندی تقاضای جهانی (داده‌های ضعیف‌تر + دلار قوی‌تر پس از فدرال رزرو) نگرانی‌های مازاد عرضه را تشدید می‌کند. تیترهای اوپک‌پلاس در اواخر هفته نیز یک محرک دوطرفه است.

از نظر تکنیکال، WTI  پس از شکستن روند نزولی میان‌مدت در اواسط دسامبر و شکل‌دهی یک کانال صعودی، وارد وضعیت سازنده‌تری شده است. RSI  نزدیک ۵۹ در صورت حفظ حمایت‌ها از تداوم حرکت حمایت می‌کند و صعود OBV بهبود مشارکت را تأیید می‌کند. مقاومت در ۶۱.۸–۶۲.۵ دلار، سپس ۶۳.۸–۶۴.۲ قرار دارد و ۶۵–۶۶ به‌عنوان هدف کانال مطرح است. حمایت‌ها ۶۰.۰–۵۹.۵، سپس ۵۸–۵۷ هستند و ۵۶–۵۵ ناحیه پایه/ابطال سناریو محسوب می‌شود.

بیت‌کوین(BTC)، شرایط فعلی بازار و چشم‌انداز هفتگی

بیت‌کوین هفته را نزدیک ۸۹,۵۰۰ دلار به پایان رساند و افتی را ادامه داد که پنج روز متوالی کاهش روزانه را رقم زد. در اوایل ژانویه، BTC  محدوده ۹۸,۰۰۰ دلار را آزمود، اما با تشدید ریسک سیاسی در آمریکا و تضعیف ریسک‌پذیری کلی، به سمت پایین برگشت. محرک غالب نه عوامل بنیادینِ ویژه رمزارزها، بلکه بازقیمت‌گذاری تندِ اعتبار سیاست‌گذاری و ریسک نهادی در ایالات متحده بود.

این افت با افزایش عدم‌قطعیت پیرامون استقلال فدرال رزرو تشدید شد. گزارش‌هایی مبنی بر اینکه وزارت دادگستری احضاریه‌هایی را برای رئیس فدرال رزرو، جروم پاول، ارسال کرده—در کنار فشارهای تازه از سوی رئیس‌جمهور ترامپ برای کاهش‌های تهاجمی نرخ بهره—یک بُعد بی‌ثبات‌کننده از جنس «شوک حکمرانی» به روند های کلان اقتصادی افزود. وقتی این موضوع با تهدیدهای تعرفه‌ای علیه اروپا مرتبط با گرینلند و تنش‌های ژئوپلیتیک پایدار ترکیب شد، نتیجه یک فضای گسترده ریسک‌گریز بود که دارایی‌های دیجیتال را به‌شدت تحت فشار گذاشت. در چنین محیطی، بیت‌کوین بیشتر شبیه یک دارایی کلانِ پُربتا معامله شد که به اعتماد، بازدهی‌ها و شرایط نقدینگی حساس است، نه یک پوشش دفاعی شفاف.

با وجود این نوسان، سیگنال‌های تقاضای نهادی همچنان سازنده‌اند. گزارش شده که ETFهای نقدی بیت‌کوین در آمریکا قوی‌ترین هفته جریان ورودی خالص خود از اکتبر را ثبت کردند، از جمله یک ورود بزرگ یک‌روزه به FBTC  فیدلیتی (۳۵۱ میلیون دلار). جای‌گیری آن‌چین نیز نشانه‌هایی از انباشت را نشان داد: تعداد آدرس‌هایی که ۱,۰۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ BTC نگه می‌دارند طی هفته گذشته ۲۸ واحد افزایش یافت. در مجموع، این شاخص‌ها نشان می‌دهند سرمایه‌گذاران بزرگ‌تر در حال نگاه کردن به ضعف قیمت به‌عنوان فرصت افزایش مواجهه هستند، حتی در حالی که معامله‌گران کوتاه‌مدت در حال کاهش ریسک‌اند.

برای هفته پیشِ‌رو، محرک کلانِ کلیدی تصمیم FOMC و کنفرانس خبری رئیس پاول در ۲۸ ژانویه است. بیت‌کوین معمولاً به تغییرات انتظارات نرخ بهره و پویایی بازدهی واقعی واکنش نشان می‌دهد. یک «تثبیت تهاجمی»—به‌ویژه پیامی که کاهش‌های ماه مارس را به عقب براند—می‌تواند با تقویت بازدهی‌ها و دلار، فشار را بر BTC حفظ کند. یک گرایش متمایل به سیاست انبساطی که کند شدن رشد را بپذیرد یا راه را برای کاهش‌های زودتر باز بگذارد، احتمالاً فشار شرایط مالی را کاهش می‌دهد و از بازگشت قیمت حمایت می‌کند. فراتر از فدرال رزرو، بازار زیر نظر خواهد داشت که آیا جریان‌های ورودی ETF ادامه می‌یابد یا نه، زیرا جریان‌های نهادی یکی از مهم‌ترین «نشانه‌های» کوتاه‌مدت برای سنجش میزان اطمینان به خرید در افت است.

از منظر ساختاری، جنجال مربوط به استقلال فدرال رزرو و نویز ژئوپلیتیک، بحث روایت بلندمدت را نیز دوباره پررنگ کرده است: یک رژیم سیاست گذاری سیاسی‌تر ممکن است استدلال ایدئولوژیک برای دارایی‌های غیرمتمرکز را به‌عنوان پوششی در برابر فرسایش نهادی تقویت کند، حتی اگر اثر فوری آن افزایش نوسان باشد.

از نظر تکنیکال، BTC  همچنان در یک فاز تثبیت پس از فروش قرار دارد: افت تند اکتبر–نوامبر (تقریباً از ۱۲۵–۱۳۰ هزار تا حدود ۸۲ هزار) به یک ساختار فشرده با کف‌های بالاتر تبدیل شده که شبیه «گوه صعودی/فشردگی صعودی» است. مومنتوم هنوز نرم است (RSI حدود ۴۵) و OBV هنوز یک روند صعودی قدرتمند را تأیید نمی‌کند؛ به این معنا که تا زمانی که سطوح کلیدی شکسته نشوند، رالی‌ها ممکن است با عرضه مواجه شوند. مقاومت‌ها ۹۲–۹۳ هزار، سپس ۹۵ هزار است و ۱۰۰ هزار سقف اصلی محسوب می‌شود؛ حمایت‌ها ۸۹–۸۸ هزار، سپس ۸۵ هزار است و اگر ۸۵ هزار از دست برود، ۸۲ هزار به‌عنوان سطح نزولیِ بحرانی مطرح خواهد شد.